‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎โอเค คราวนี้เอาไงต่อ
‎ทุกอย่างยังเหมือนเดิม ‎เราทำตามแผนต่อไป
‎งั้นการติดอยู่ที่ริมผาน้ำตกมหึมาก็...
‎เป็นส่วนนึงของแผนเหรอคะ
‎พายุฟ้าคะนองน่าจะเกิดขึ้นในอีกราวๆ 97 นาที
‎เราต้องเตรียมพร้อมที่จะจุดเครื่องยนต์ ‎เมื่อเวลานั้นมาถึง
‎ทุกคนจำหน้าที่ของตัวเองได้ใช่มั้ย
‎ดูดก๊าซมีเทนจากอากาศ ‎แล้วเอาไปเติมในถังของเรา
‎หนูจัดการใบเรือเอง
‎เราจะแยกชิ้นส่วนเสาเรือ ‎และเก็บสายระโยงเรือไว้ข้างล่าง
‎แต่ทิ้งเชือกชักใบเรือไว้ให้ฉัน
‎ถ้าเราจะดึงพลังงานจากพายุ
‎ฉันต้องการให้ว่าวลอยให้สูงที่สุด ดอน!
‎ผมอยู่นี่
‎- รู้มั้ยว่าต้องทำอะไร ‎- รู้
‎แค่ฟังดูเท่กว่าพอคุณเป็นคนพูด
‎เพนนี ดูแน่ใจว่าดอนมีทุกอย่างที่ต้องการ ‎เพื่อที่จะปล่อยยานขึ้นไปได้
‎- เราจะไม่คุยเกี่ยวกับสิ่งนั้นเหรอ ‎- อะไรจ๊ะ
‎แท่งเหล็กยักษ์ในคูกลางดาวเคราะห์
‎ของแบบนั้นไม่ได้เกิดขึ้นเฉยๆ
‎ต้องมีคนสร้างมัน
‎ไม่อยากรู้เหรอฮะว่าเป็นฝีมือใคร
‎อยากรู้สิ
‎แต่ตอนนี้เราต้องมุ่งสมาธิไปที่
‎พลังงาน 16 พันล้านจูลที่กำลังจะผ่าลงมา ‎ในที่ที่เรายืนอยู่
‎ใครเห็นด้วยกับการหาที่ยืนใหม่บ้าง
‎ตราบใดที่เราอยู่ในยานจูปิเตอร์ ‎เราก็จะไม่เป็นไร
‎เรือจะทำหน้าที่เหมือนกรงฟาราเดย์ ‎ส่งพลังงานไปรอบๆ ตัวเรา
‎แทนที่จะส่งผ่านตัวเรา
‎เราจะลองสืบดูว่ามีอะไรข้างล่างนั่น ‎ทันทีที่เราลอยอยู่ในอากาศ
‎โทษที ฉันยังไม่ได้งาน
‎หน้าที่ของคุณคืออยู่เฉยๆ ‎และอย่าแตะต้องอะไร
‎ถ้าเราต้องเดินเรืออีก ‎เราจะเรียกใช้คุณ
‎เอาล่ะ ไปกันได้ละ
‎เขาไม่เคยชอบเวลาที่ ‎คนอื่นกู้สถานการณ์ไว้ได้
‎รู้มั้ยคะ
‎เมื่อวานหนูคุยกับวิล ‎และเขาบอกหนูว่า
‎เบนจามิน แฟรงคลินไม่ได้เป็น ‎คนเดียวที่ทดลองเล่นว่าว
‎มีอีกคนที่ชื่อเกออร์ค รีมันน์ ‎ก็ทดลองไม่กี่อาทิตย์หลังจากนั้น
‎เหรอ หนังสือประวัติศาสตร์ ‎ไม่เคยพูดถึงบุคคลที่สองเลย
‎นั่นเป็นเพราะว่าฟ้าผ่าไปที่หน้าผากของเขา ‎และฆ่าเขาทันที
‎วิลต้องเรียนรู้ที่จะไม่พูดบางอย่างออกมา
‎เธอกอดกำแพงทำไม
‎ได้ยินรึเปล่าฮะ
‎อะไร เสียงติ๊กๆ น่ะเหรอ
‎ใช่
‎มันคงเป็นตัวหมุนสักอันในสล็อตทำความเย็น
‎อย่างที่เห็น เวลาเราเปลี่ยนยานอวกาศ ‎เป็นเรือดำน้ำ มันก็จะมีเสียงติ๊กๆ
‎เฮ่ วิล! ตัวกรองก๊าซมีเทนไปถึงไหนแล้ว
‎รอเดี๋ยวฮะ ‎ผมกำลังไปที่ห้องขับยาน
‎คุณมาทำอะไรในนี้
‎แค่หลีกทางให้พ้นคนอื่น
‎ฉันหลงใหลสาหร่ายมาโดยตลอด
‎ทุกคนทำกับมันเหมือนเป็นขยะลอยได้
‎แต่สิ่งที่พวกเขาไม่ได้ตระหนักคือ ‎พวกเขาใช้มันทุกๆ วัน
‎ในยาสีฟัน โลชัน แชมพู
‎ทุกอย่างที่ทำให้พวกเขาดูสวยงาม
‎มันก็คงเหมือนกับหลายๆ สิ่ง
‎เราจะเห็นคุณค่ามันก็ต่อเมื่อ ‎เราเรียนรู้ว่ามันมีประโยชน์ขนาดไหน
‎นี่คุณอยากให้เราชื่นชมคุณจริงๆ เหรอ ‎ที่คุณพาเราผ่านพายุมาได้
‎มันก็เป็นเรื่องสำคัญเหมือนกันนะ
‎คุณแค่ทำเพื่อช่วยตัวคุณเอง
‎ไม่ใช่เพื่อครอบครัวผมหรือผม
‎แค่ตัวคุณเอง
‎ดูเขาสิ!
‎ตอนนี้โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
‎ฉันสังเกตว่าเธอไม่เคยแวะมาเยี่ยมฉัน ‎เลยสักครั้งตอนฉันถูกขัง
‎เราไม่มีอะไรต้องคุยกัน
‎มีสิ เธอกับฉัน...
‎เราเป็นพวกเดียวที่รู้ว่ามันรู้สึกยังไง
‎ที่ได้เชื่อมโยงกับหุ่นยนต์
‎คุณไม่ได้เชื่อมโยงกับเขา
‎คุณแค่ใช้ประโยชน์จากเขา
‎มันแตกต่างกันด้วยเหรอ
‎หน้าที่ของหุ่นยนต์คือทำสิ่งที่เจ้านายต้องการ
‎ฉันต้องการผู้คุ้มกัน
‎เธอต้องการเพื่อน
‎ผมขอตัวก่อน
‎ผมมีงานต้องทำ
‎โถ เธอน่าสงสารเหลือเกิน
‎ดูสิว่าพวกเขาทำอะไรลงไปกับเธอ ‎พวกโรบินสันนั่น!
‎นี่เป็นความสัมพันธ์อันทารุณ
‎ต้องมาคิดคำให้เธอพูดกับ ‎พวกโรบินสันเมื่อเธอไปต่อไม่ไหว
‎ส่งมันมาเลย
‎ได้ละ
‎ต้องการให้ช่วยมั้ยคะ
‎ดีเลย เธอมีชะแลงหรืออะไรสักอย่างมั้ย
‎ฉันต้องแงะเอาสิ่งที่ดูเหมือน ‎สาหร่ายทะเลนี่ออกจากเรือ
‎ดีนะที่หนูอยู่นี่
‎หนูไม่รู้ว่าคุณจะทำยังไง
‎ถ้าหนูไม่อยู่แถวนี้เพื่อยื่นเหล็กชิ้นนี้ให้
‎ขอบใจ
‎หนูรู้สึกไปเองหรือว่า ‎แม่ชอบให้แต่งานไร้ความหมายกับหนู
‎ขอทำความเข้าใจคำถามก่อนนะ ‎การช่วยเหลือฉันเป็นงานไร้ความหมายเหรอ
‎หนูไม่ได้หมายความว่างั้น
‎มันก็แค่ วิลมักจะได้งานฉลาดๆ ‎และจูดี้มักจะได้งานยากๆ
‎แล้วหนูก็จะได้งานที่ใครก็สามารถทำได้
‎เธอกำลังเข้าใจผิด เพนนี
‎การทำอะไรที่คนอื่นไม่รู้หรือสังเกตเห็นเป็นสิ่งที่ดี ‎ความจริงมันเป็นหนึ่งในหลักการสำคัญของฉันเลย
‎อยู่ข้อบนๆ กับหลักการ ‎ "อย่ายกมือขึ้นเป็นอันขาด"
‎"นั่งหลังห้องเสมอ" และ ‎"อย่าทำอะไรเก่งเกินไปเด็ดขาด"
‎- แล้วนั่นได้ผลสำหรับคุณเหรอคะ ‎- สุดๆ
‎จนกระทั่งฉันพบครอบครัวเธอ ‎ไอ้พวกประสบความสำเร็จมากกว่าคนอื่น
‎ฉันน่าจะรู้ว่าพวกเธอจะทำให้ฉันเดือดร้อน
‎ดอน เป็นไงบ้าง
‎พูดถึงปุ๊บก็มาปั๊บ
‎ทุกอย่างเรียบร้อยดีมั้ย
‎อืม มีแค่รอยบุบกับรอยขีดข่วนนิดหน่อย
‎ทาสีให้ยานหน่อยคงจะดี แต่มันบินได้แน่นอน
‎ผมแค่ต้องเอาสิ่งนี้ที่เกาะอยู่ข้างยานออก
‎อ๋อ สาหร่ายทะเล เราก็เห็นมันก่อตัวขึ้นที่หัวเรือ
‎มันเกาะแน่นมาก
‎ผมว่ามันคงจะไหม้ตอนพุ่งไปในอากาศ
‎แต่ผมแค่อยากให้แน่ใจว่า ‎มันจะไม่ไปยุ่งกับไอพ่นของยาน
‎บอกมาละกันถ้าคุณต้องการให้ฉันลงไปดูอะไร
‎รู้อะไรมั้ย เพนนี ‎ฉันต้องการอะไรที่ทรงพลังกว่านี้
‎นี่ เข้าไปข้างในแล้วดูว่า...
‎อะไร
‎สาหร่ายทะเล มันกัดฉัน! ‎นี่มันตัวอะไรกันเนี่ย!
‎- ให้หนูพาจูดี้มามั้ย ‎- ไม่ ไม่เป็นไร
‎แต่ขาของฉัน มันรู้สึกชาๆ
‎- มันตัดการไหลเวียนของเลือดเหรอ ‎- ไม่รู้สิ...
‎พระเจ้า! ฉันขยับขาไม่ได้!
‎- แม่คะ ‎- เพนนี
‎- เพนนี เป็นอะไรรึเปล่า ‎- แม่คะ!
‎แม่!
‎จอห์น ดูว่าวไว้!
‎ไม่ๆๆ !
‎ไปๆๆ !
‎จับไว้นะ! ดอน! ยื่นแขนมาให้ฉัน
‎- แม่คะ หนูกำลังลื่นหลุดแล้ว ‎- มานี่ ฉันจับไว้ได้ละ
‎ระวังนะ! สาหร่าย... ‎อย่าให้มันโดนตัวคุณ อย่าจับมัน!
‎แม่คะ! หนูจับไม่อยู่แล้ว!
‎ใช้ขาสิ สู้กระแสน้ำให้ได้!
‎แม่ มันเชี่ยวมาก!
‎แม่มาแล้ว!
‎- จับไว้นะ เพนนี! ‎- วิล จูดี้ ลงไปที่ห้องปรับความดันอากาศเดี๋ยวนี้
‎แม่คะ!
‎เพนนี! มอรีน! ไม่นะ!
‎มอรีน เพนนี ตอบด้วย ได้ยินมั้ย
‎แม่
‎- เราไม่เป็นไร ‎- คราวนี้ทำไงดี
‎เราไม่เป็นไร
‎ขอบคุณพระเจ้า
‎หนูไม่คิดว่า "ไม่เป็นไร" ควรจะรู้สึกแบบนี้นะ
‎เรายังหายใจอยู่ เรายังอยู่ครบ 32
‎ "ไม่เป็นไร" ควรจะรู้สึกแบบนี้แหละ
‎ตรวจดูว่าชุดไม่มีความเสียหาย
‎รูรั่ว กระจกร้าว ที่กรองเสียหาย
‎เรียบร้อยดีค่ะ
‎เราเรียบร้อยดี
‎น่าทึ่งมาก
‎เรายังจะไม่คุยเกี่ยวกับสถานที่นี้ใช่มั้ย
‎เพราะหนูโอเคนะที่จะไม่พูดถึงมัน
‎นั่นคงเป็นเหตุผลที่สายฟ้าถูกดึงดูดมาที่นี่
‎เหล็กนั่น มันน่าจะทำหน้าที่เหมือนสายล่อฟ้า
‎นี่พวก ผมไม่ชอบที่พวกคุณ ‎อยู่ข้างล่างนั่นตามลำพังเลย
‎ผมจะหาวิธีลงไปหาพวกคุณ
‎จอห์น ไม่
‎อยู่ข้างบนนั่นแหละ เราไม่เป็นไร
‎เราแค่ต้อง...
‎เราแค่ต้องหาทางกลับขึ้นไปด้วยวิธีไหนสักวิธี
‎ว้าว นี่มันน่าอายจริงๆ
‎- อย่าแตะสาหร่ายทะเลนะ ‎- ผมเห็นมัน
‎แค่อย่าถ่ายรูปฉันไว้นะ! ‎หรือเอาไปบอกใครนะ
‎ฉันมีชื่อเสียงที่ต้องรักษาไว้
‎โอเค หยุดพูดได้แล้ว
‎โอเค ได้แล้ว
‎แม่กับเพนนีตกลงน้ำตก
‎ผมรู้ พ่อบอกว่าพวกเขาไม่เป็นไร
‎นายไปช่วยพวกเขาสิ พี่จัดการนี่ได้
‎- แน่ใจนะ ‎- ใช่ เธอแน่ใจเหรอ
‎เพราะฉันไม่รู้สึกร่างกายทั้งตัวเลย
‎ไปเถอะ นี่ ติดต่อมาถ้านายต้องการตัวพี่
‎โอเคนะ อยู่เฉยๆ
‎แม่มีไอเดียละ
‎ว่าวนั่น
‎เอามันลงมา ผูกมันไว้
‎แล้วหย่อนอีกข้างนึงลงมาหาเรา
‎มันน่าจะยาวพอที่จะมาถึงนี่
‎- กำลังจัดการอยู่ ‎- คิดเหมือนกันเลย
‎เรามีอีก...
‎หกสิบแปด ไม่สิ 67 นาที!
‎หกสิบเจ็ดนาที
‎พอเรากลับขึ้นไป เราแค่ต้องปล่อยว่าว
‎ให้มันพร้อมก่อนที่สายฟ้าจะฟาด
‎โอเค กำลังจัดการให้เร็วที่สุด
‎ได้โปรดระวังหน่อย
‎อยู่เฉยๆ !
‎แค่อยากบอกว่า นั่นเป็นขาข้างโปรดของฉันนะ!
‎หนูถึงต้องตัดชุดออก
‎เพราะพิษอะไรก็ตามที่ส่งผลต่อร่างกายคุณ ‎มันมาจากจุดนั้น
‎มีบางอย่างเกิดขึ้น
‎มีบางอย่างเกิดขึ้น ฉันไม่รู้สึกหัวตัวเอง
‎ดี ถ้าหนูทำพลาด คุณจะได้ไม่เจ็บ
‎ไม่ตลกเลยนะ
‎พ่อคะ ระวังนะ
‎เกือบถึงละ
‎พ่อฮะ!
‎จอห์น เป็นอะไรรึเปล่า
‎ผมไม่เป็นไร มาเถอะ
‎แม่คะ ดูว่าวสิคะ
‎เราติดอยู่ข้างล่างนี้แล้วเหรอ
‎ไม่ เราไม่เป็นไร
‎เรายังมีเวลา จอห์น
‎ผมอยู่นี่
‎ไม่เป็นไร เราแค่... แค่ต้องหาวิธีอื่น
‎ผมรู้
‎ลองรวมหัวกับวิลและจูดี้สิ
‎เราก็จะช่วยคิดข้างล่างนี้ด้วย
‎โอเค
‎นี่ เดี๋ยวเจอกันนะ
‎อีกเดี๋ยวเจอกัน
‎เราจะคิดให้ออก
‎โอเคมั้ย
‎โอเค
‎เราจะคิดอะไรสักอย่างออก ‎แม่ของลูกชอบพูดว่าไงนะ
‎ทุกปัญหามีทางแก้
‎ช่วยทำตัวเป็นประโยชน์ ‎แล้วช่วยเก็บกวาดพวกนี้ที
‎ก็อยากจะช่วยหรอกนะ ‎แต่แม่เธอสั่งฉันอย่างเจาะจงไม่ให้แตะ...
‎แม่ไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว!
‎- คงรู้สึกดีสินะที่ได้เป็นคนคุมสักครั้ง ‎- ทำความสะอาดไป
‎ดอน หนูคิดว่าคุณกำลังเข้าสู่ ‎ภาวะช็อกจากการแพ้อย่างรุนแรง
‎หนูต้องลดการกระจายของพิษ ‎ก่อนที่มันจะไปถึงสมองของคุณ
‎ดังนั้นหนูจะถ่ายเลือดให้นะ
‎ฮีโร่ของฉัน
‎ไม่ ก็ไม่เชิง
‎มีแค่คนเดียวที่นี่ที่มีกรุ๊ปเลือดเดียวกับคุณและ...
‎คนคนนั้นก็ไม่ใช่หนู
‎ฉันรู้สึกเป็นเกียรติที่จะได้บริจาคเลือด ‎เพื่อเหตุผลที่คู่ควร
‎ไม่มีทางเด็ดขาด
‎นี่มันเรื่องซีเรียสนะ ดอน
‎ถ้าไม่ใช้เลือดของเขา หนูก็ต้องทำให้คุณ ‎เข้าสู่ภาวะโคม่าโดยใช้ยา
‎คุณจะไม่รอดด้วยวิธีอื่น
‎พื้นผิวลื่นเกินกว่าจะปีนได้
‎- มันไม่มีที่ให้เกาะ ‎- แล้วเชือกของใบเรือล่ะคะ
‎เราเอามันมาทำเป็นนั่งร้านได้มั้ยคะ
‎นั่นคงให้เราขึ้นไปได้มากที่สุด 30 ฟุต
‎เรายังต้องขึ้นไปอีก 120 ฟุต
‎หนูคิดอยู่ว่า ‎ถึงแม้ว่าเราจะขึ้นไปทันเวลา
‎เราก็ไม่สามารถ ‎สตาร์ตเครื่องยนต์โดยไม่มีว่าว
‎แม่รู้
‎และถ้าเราขึ้นไปไม่ได้ก่อนฟ้าผ่า
‎เราก็จะไม่รอด
‎ตอนนี้แม่ไม่ต้องการปัญหามาเพิ่ม ‎เพนนี แม่ต้องการวิธีแก้ปัญหา
‎แม่ขอโทษ ก็แค่ว่า...
‎ไม่ ไม่เป็นไร หนูเข้าใจ
‎- ไม่ แม่ไม่ควรพูดแบบนั้นออกไป ‎- ไม่ ไม่เป็นไรค่ะ
‎ในบรรดาลูกๆ ที่แม่ต้องมาติดแหง็กอยู่ด้วย
‎แม่ดันได้หนู...
‎- เพนนี นั่นไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับ... ‎- ไม่เอาน่า
‎จะบอกเหรอว่าไม่อยากได้วิลมาแทนที่ ‎เพื่อแลกเปลี่ยนความเห็นเกี่ยวกับสูตรเรขาคณิต
‎เรขาคณิตไม่สามารถช่วยแก้ไขปัญหานี้ได้
‎และถ้าวิลอยู่ที่นี่ ‎เขาก็คงจะรู้เรื่องนั้น แต่ถ้าเป็นจูดี้น่ะเหรอ
‎ป่านนี้เขาคงจะวิ่งไป 30 ไมล์
‎และเจอต้นไม้สักชนิดที่มีใบไม้อวกาศ
‎แข็งแรงพอที่จะเอาไปสร้างบันไดอวกาศ
‎หยุดนะ ลูกทุกคนต่างมีพรสวรรค์ ‎ที่ทำให้ตัวเองพิเศษ
‎มันก็แค่ว่าพรสวรรค์บางอัน ‎มันมีประโยชน์มากกว่าอันอื่น
‎พอได้แล้ว!
‎หวังว่าพ่อของลูกจะโชคดีมากกว่าเรานะ
‎มันยาวไม่พอที่จะลงไปถึงพวกเขา!
‎ลูกเอาตาข่ายคลุมสินค้ามารึยัง
‎ผมเอาทุกอย่างมาหมดแล้ว
‎มันต้องมีอีกทางสิ
‎ถ้ามันมี ผมก็ยังไม่เจอมัน
‎ลูกนึกถึงหุ่นยนต์อยู่ใช่มั้ย
‎พ่อก็อยากให้เขาอยู่นี่เหมือนกัน
‎รู้มั้ย ตอนที่พ่อไปปฏิบัติหน้าที่ ‎มันก็มีบางวันที่ยากลำบาก
‎แต่สิ่งที่ทำให้พ่อไปต่อได้ ‎คือการคิดว่าจะได้เจอลูก
‎พ่อรู้ว่าจะยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้กลับมาหาลูก
‎พ่อว่าหุ่นยนต์ก็รู้สึกเช่นเดียวกัน
‎แล้วพ่อก็รู้อีกด้วยว่า
‎ไม่ว่าโลกจะเสียสติแค่ไหน ลูกก็จะไม่เป็นไร
‎เพราะว่าลูก แม่ของลูก พี่ๆ ของลูก ‎จะคอยดูแลกันและกันให้ปลอดภัย
‎และนั่นคือสิ่งที่เราต้องทำตอนนี้
‎- เราต้องทำ ‎- เดี๋ยวนะ!
‎- คิดออกแล้ว ‎- อะไรเหรอ
‎ดูแลกันและกันให้ปลอดภัย
‎แม่บอกว่าเราจะปลอดภัยในยาน ‎เมื่อฟ้าผ่าลงมา
‎เพราะยานจูปิเตอร์จะทำหน้าที่ ‎เหมือนกรงฟาราเดย์
‎พ่อรู้ แต่แม่และพี่สาวของลูกไม่ได้อยู่ในยานนี่
‎งั้นก็ให้พวกเขาอยู่ในกรงของพวกเขาเองสิ ‎ทำกรงให้เขาอยู่
‎เราไม่สามารถสร้างกรงฟาราเดย์ข้างล่างนี่ได้
‎เป็นความคิดที่ดี แต่เรามีเวลาไม่พอ
‎- ที่จะสร้างอะไรที่แข็งแรงพอที่จะ... ‎- เราไม่จำเป็นต้องสร้างมัน
‎เรามีสิ่งนั้นอยู่แล้ว
‎ในโรงรถ
‎แชริออต!
‎เราแค่ต้องเอามันลงไปข้างล่าง
‎มันจะได้ผลมั้ย
‎เราไม่เคยทดสอบมันด้านอุณหภูมิ ‎อย่างเป็นทางการ แต่ก็น่าจะได้ผล!
‎ผมรู้ว่ามันไม่ช่วยแก้ปัญหาเรื่องว่าวของเรา
‎แค่อย่างน้อยแม่กับพี่ก็จะปลอดภัย
‎เดี๋ยว!
‎บางทีเราอาจไม่จำเป็นต้องใช้ว่าว
‎สายดึงเครื่องกว้านของแชริออต ‎ทำจากเหล็กที่สามารถนำไฟฟ้าได้
‎ถ้าเราใช้มันเพื่อยกแชริออตลงมา
‎มันอาจเป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว
‎เพื่อความชัดเจน เราไม่ได้เป็น ‎นกสองตัวนั้นที่จะถูกฆ่าใช่มั้ยคะ
‎ต่อปลายด้านนึงของสายดึงเครื่องกว้าน ‎เข้ากับเครื่องยนต์ของเรา
‎จากนั้นพอฟ้าผ่าลงมา ‎มันจะทำหน้าที่เหมือน...
‎สายไฟพ่วง เข้าใจแล้ว
‎แต่มีปัญหาอยู่อย่างนึงในแผนของคุณ
‎ความจริงมีมากกว่าหนึ่ง ‎แต่ปัญหาแรก...
‎ปัญหาอะไร
‎แชริออตจอดอยู่ในโรงรถของยานจูปิเตอร์
‎ฉันรู้!
‎ซึ่งจมอยู่ใต้น้ำ
‎งั้นก็ดีเลยที่ฉันแต่งงานกับ ‎ทหารรบพิเศษแห่งกองทัพเรือ
‎มันจะเกิดอะไรขึ้นพอเราเปิดประตู
‎นอกจากเปลี่ยนโรงรถให้กลายเป็น ‎ตู้ปลามีพิษน่ะเหรอ
‎เราแน่ใจเหรอว่าแชริออตจะไม่จมน้ำไปเลย
‎แชริออตไม่ต่างจากยานรบสะเทินน้ำสะเทินบก ‎ที่พวกนาวิกโยธินมักปล่อยจากเรือบรรทุก
‎มันเกี่ยวกับแรงลอยตัว
‎ถ้าสิ่งนั้นมีน้ำหนักน้อยกว่า ‎ของเหลวที่มันเข้าไปแทนที่ มันก็จะลอย
‎โอเค เรียบร้อยดีนะ ‎เราต้องปิดประตูของโรงรถ
‎น้ำจะได้ไม่ท่วมส่วนที่เหลือของยาน
‎โอเค เดี๋ยวผมตามไปครับ
‎วิล มาเร็ว!
‎ทุกอย่างเรียบร้อยนะ
‎ครับ ผมคิดว่างั้น
‎จะเปิดประตูระบายน้ำใน สาม สอง หนึ่ง
‎ฟังดูผิดปกตินะ
‎ใช่ ฟังดูผิดปกติ
‎- มันคงจะติด ‎- ติดอะไร
‎แหล่มเลย
‎เอาล่ะ หนูแค่ต้องการให้คุณทั้งสองผ่อนคลาย
‎- และปล่อยให้เลือดถ่ายไป ‎- จู๊ด
‎ลูกใช้อะไรเพื่อตัดสิ่งนั้นออกจากขาของดอน
‎หัวเชื่อมพลาสมา ทำไมเหรอคะ
‎- เรามีทั้งหมดกี่อัน ‎- พ่อคะ!
‎สาหร่ายทะเลปิดกั้นประตูโรงรถ ‎เราเปิดมันไม่ได้
‎ทำไมถึงต้องไปเปิดโรงรถที่อยู่ใต้น้ำ
‎ฟังนะ พ่อไม่มีเวลาอธิบาย
‎พ่อแค่ต้องจัดการให้เสร็จ ‎และต้องการความช่วยเหลือของลูก
‎- พวกเขาอยู่ตามลำพังสักสองสามนาทีได้มั้ย ‎- ค่ะ
‎ไปกันค่ะ
‎ได้อยู่ตามลำพังสักที
‎ทำไมถึงใช้เวลานานขนาดนี้
‎ป่านนี้แชริออตน่าจะลงมาถึงแล้ว
‎อีก 36 นาที
‎พวกเขาไม่เป็นไรหรอกค่ะ
‎วิลกับจูดี้อยู่บนนั้น ‎เพื่อช่วยพ่อแก้ปัญหา
‎- รู้มั้ยว่าลูกก็ช่วยชีวิตพวกเราเหมือนกัน ‎- เมื่อไหร่
‎ในพายุเพชรไง เราติดอยู่และลูกก็ช่วยเราไว้
‎หนูขัดคำสั่งของแม่และขโมยแชริออตไป
‎ประเด็นของแม่คือ ลูกช่วยชีวิตเราไว้
‎งั้นทักษะพิเศษของหนูคือการประพฤติไม่ดี
‎แม่คงภูมิใจน่าดู
‎มีอะไรเกิดขึ้นกับลูกที่แม่ควรจะรู้รึเปล่า
‎เราไม่คุยกันตั้งแต่เมื่อไหร่
‎แม่คิดยังไงเกี่ยวกับหนังสือของหนู
‎- อะไรนะ ‎- หนังสือของหนู
‎วิลแจกให้ทุกคนคนละเล่ม ‎และหนูก็ได้ยินทุกคนพูดถึงมัน
‎แม่ได้อ่านมันรึยังคะ
‎อ่านแล้วสิ
‎มีตอนโปรดรึเปล่า
‎แม่คิดว่าน่าจะเป็นตอน...
‎ที่ได้เห็นว่าลูกเติบโตมากขนาดไหน ‎ในฐานะนักเขียน
‎ขอบคุณมากค่ะ
‎แม่รอไม่ไหวแล้วว่าลูกจะ ‎เขียนเกี่ยวกับสถานที่นี่ว่าไง
‎มีใส่ข้อมูลผิดบ้างเล็กน้อยแต่...
‎เขาเขียนได้หนักแน่นดี
‎และเขาก็ชอบผมของฉัน
‎ซึ่งดีจัง
‎มันเต็มไปด้วยการเผยความจริง
‎ยกตัวอย่างเช่น จูดี้ฝันที่จะย้ายออกจากบ้าน
‎ดูเหมือนว่าคนที่ชื่อวีเจ ดาร์จะจูบไม่เก่ง
‎และดอน เวสต์ ทำไม...
‎กลับกลายเป็นว่าเขาเป็น ‎คนลักลอบของเถื่อน
‎ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ‎อย่าแตะสาหร่ายทะเล มันเป็นพิษ
‎อีก 29 นาที
‎ไม่ต้องไปห่วงเรื่องการเช็กเวลา
‎พ่อตั้งเตือนไว้ ‎เราจะได้นับถอยหลังตามเวลาเดียวกัน
‎ทำต่อไป!
‎ให้ตายสิ สาหร่ายนี่เหนียวเหลือเกิน
‎ตลอดเวลาที่ผ่านมา คุณแสร้งทำเป็นว่า ‎ตัวเองดีกว่าฉัน
‎แต่ในความเป็นจริง
‎เราเหมือนกันอย่างกับแกะ
‎เราทั้งคู่เป็นคนนอก
‎ถูกอาณานิคมปฏิเสธ
‎ไม่มีครอบครัวเป็นของตัวเอง
‎เราเลยโคจรรอบๆ ‎ครอบครัวโรบินสันเหมือน...
‎กรุณาหยุดพูดสักที
‎คุณเริ่มกลับมาพูดได้แล้ว ‎เป็นการคืบหน้าที่ดีนะ
‎เราไม่เหมือนกันเลยสักนิด
‎และมีข้อแตกต่างใหญ่ๆ อยู่อย่างนึง
‎ถ้าเรารอดกลับไปสู่ความเจริญ
‎ผมจะกลับไปทำงาน
‎ส่วนคุณก็จะเข้าไปอยู่ในคุกทันที
‎อย่างงั้นหรอกเหรอ
‎ฉันสงสัยจังเลยว่า ‎ผู้บังคับบัญชาของคุณจะรู้สึกยังไง
‎ถ้าพวกเขารู้เข้าว่า...
‎ตอนที่เราพบกันครั้งแรก ‎คุณพยายามจะขโมยยานจูปิเตอร์
‎ยานเรโซลูทต้องการการซ่อมแซม
‎แทนที่จะทำหน้าที่ของตัวเอง
‎คุณกลับวิ่งหนี
‎และบางทีพวกเขาอาจยอมมองข้ามมันไป...
‎แต่ปัญหาคือ ฉันเป็นอาชญากร
‎และคุณก็ช่วยและสนับสนุนการหลบหนีของฉัน
‎- นั่นมันต่างกัน ผมไม่รู้ว่า... ‎- ไม่เอาน่า ดอน
‎คุณเห็นฉันยัดตัวเองเข้าไปในชุดอวกาศ ‎ซึ่งเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ไซซ์ของฉัน
‎คุณจะบอกตัวเองอะไรก็ได้ที่ต้องการ
‎แต่ลึกๆ ข้างใน คุณก็รู้อยู่แก่ใจ
‎และฉันก็มั่นใจว่า
‎พวกเขาจะไม่ยอมรับพวกสมรู้ร่วมคิด ‎กลับเข้าไปทำงาน
‎คุณโชคดีมากที่ตอนนี้ผมขยับตัวไม่ได้
‎นี่คือสิ่งที่คุณจะต้องทำ
‎ถ้าเรารอดชีวิตกลับไปสู่ความเจริญ
‎ฉันคาดว่าฉันจะต้องเจอกับปัญหา
‎ดังนั้นฉันคาดหวังว่าคุณจะให้ความร่วมมือ
‎ฉันคาดหวังให้คุณพูดว่า
‎ฉันเป็นใครก็ได้ที่พวกเขาบอกว่าฉันเป็น
‎ฉันคาดหวังในความจงรักภักดีนะ ดอน
‎ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ‎ตอนนี้เราเป็นพี่น้องร่วมสาบานกันแล้ว
‎ทำไมพ่อถึงไม่บอกหนูว่า ‎แม่กับเพนนีเดือดร้อนขนาดนี้
‎ลูกช่วยดอนอยู่ ‎พ่อไม่อยากดึงลูกออกมา
‎ถ้าหนูรู้ หนูก็คงช่วยพ่อได้
‎เฮ่ จู๊ด!
‎จูดี้!
‎- เป็นอะไรรึเปล่า ‎- ไม่เป็นไรค่ะ
‎- แน่ใจนะ ‎- ค่ะ มันไม่ได้เจาะเข้าชุดหนู
‎โอเค ทั้งคู่ขึ้นไปด้านบนได้ละ ‎พ่อจัดการที่เหลือเอง
‎ไม่ค่ะ พ่อ มันจะเร็วกว่าถ้าเราทุกคนช่วยกัน
‎มันอันตรายเกินไป
‎อย่าทำเหมือนว่าหนูเป็นเด็กสิ!
‎พ่อไม่ได้ทำเหมือนลูกเป็นเด็ก
‎พ่อปฏิบัติกับลูกเหมือนเป็นหมอ ‎ซึ่งเป็นหมอคนเดียวที่เรามี
‎ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น ‎เราจะต้องการลูก
‎พ่อไว้ใจให้หนูช่วยชีวิตคน ‎แต่ไม่ไว้ใจให้หนูช่วยพ่อเนี่ยนะ
‎จู๊ด นี่ไม่ได้เกี่ยวกับความเชื่อใจ! ‎มันเกี่ยวกับการทำตัวให้ฉลาด
‎ไปได้แล้ว!
‎ไปสิ!
‎จูดี้ มาเร็ว
‎- เร็วเข้า ทางนี้! เราต้องไปแล้ว! ‎- โอเค
‎พ่อไม่เป็นไรหรอก
‎จูดี้ อย่า!
‎พ่อคะ!
‎ไม่ ลูกรัก ขึ้นไป! ไปเร็ว!
‎- เรายังไม่เสร็จ มาเร็ว! ‎- วิล ไปเร็ว!
‎- แม่ฮะ เพนนี ‎- วิล
‎เราเอาแชริออตออกมาได้แล้ว
‎โอเค เราจะเตรียมตัวให้พร้อม!
‎มันอยู่นั่นไง!
‎ทำได้ดีมาก ทุกคน เยี่ยมมาก!
‎พวกเธอมีปัญหากับการเอามันออกมาเหรอ
‎ไม่เหลือบ่ากว่าแรง
‎โอเค จอห์น
‎ทันทีที่ฟ้าผ่าลงมา คุณปล่อยยานขึ้นเลยนะ
‎ไม่มีทางบอกได้ว่ายานจูปิเตอร์จะสามารถทน ‎แรงฟ้าผ่าได้นานขนาดไหน
‎เร็วเข้าๆ !
‎โอเค เร็วเข้า
‎อะไร เกิดอะไรขึ้น ทำไมมันถึงหยุด
‎จอห์น
‎สุดสายแล้ว
‎อะไรนะ แน่ใจเหรอ
‎แน่ใจ ไหนคุณบอกว่าสายจะยาวพอ
‎มันควรจะยาวพอนะ
‎ยานจูปิเตอร์อาจเคลื่อนหรือ...
‎สายอาจติดรอบๆ ...
‎เราไม่มีเวลามาหาคำตอบแล้ว
‎เราต้องขึ้นไปบนนั้น
‎- ยังไงล่ะ มันต้องสูงอย่างน้อย 30 ฟุต ‎- ใช่ 30 ฟุต
‎สามสิบสามฟุต 30 ฟุต... เดี๋ยว!
‎เพนนีคิดออกแล้ว
‎ลูกเป็นคนคิดออก
‎- หนูเหรอ ‎- เชือกของใบเรือไง!
‎ฟังนะ คุณอาจตัดทางเลือกอื่นของผม
‎แต่พวกโรบินสันจะส่งคุณเข้าคุก ‎ทันทีที่มีโอกาส
‎มันไม่สำคัญว่าผมจะพูดว่าไง ‎หรือพูดให้ใครฟัง
‎ปล่อยให้ฉันกังวลเรื่องพวกโรบินสันเองเถอะ
‎ผมอยู่กับพวกเขามาแล้วเจ็ดเดือน
‎ผมรู้ว่าพวกเขาคิดยังไงเกี่ยวกับคุณ
‎ฉันก็รู้เหมือนกัน ‎แต่ฉันไม่ต้องการพวกเขาทุกคน
‎แค่คนเดียวก็พอ
‎แบ่งแยกเพื่อพิชิต นั่นเหรอแผนการของคุณ
‎แต่รู้อะไรมั้ย
‎สิ่งนั้นไม่เกิดขึ้นหรอก
‎และคุณก็ไม่จำเป็นต้องมีหนังสือ ‎เพื่อบอกเรื่องนั้นกับคุณ
‎เพราะถึงแม้พวกเขาจะมีความแตกต่าง...
‎เร็วเข้า แม่
‎หรือความขัดแย้ง...
‎เมื่อถึงเวลาที่ต้องพิสูจน์...
‎ครอบครัวนี้จะอยู่ด้วยกัน
‎ดังนั้น เชิญแบล็กเมลฉันได้เลย
‎แต่ท้ายสุด
‎มันไม่สำคัญหรอกว่าผมจะช่วยคุณรึเปล่า
‎เพราะครอบครัวโรบินสันไม่มีวันช่วยคุณแน่
‎เดี๋ยวก็ได้รู้กัน
‎ลูกทำได้ละ
‎จะเกิดเหตุการณ์ใน ‎ชั้นบรรยากาศในอีก 90 วินาที
‎มอรีน พูดกับผมที!
‎เราใกล้เสร็จละ!
‎ใกล้แค่ไหน
‎เราจะรอด
‎จับไว้นะ!
‎เพนนี ลูกต้องปีนต่อไปเรื่อยๆ
‎หนูพยายามอยู่
‎ลูกทำได้ แม่รู้ว่าลูกทำได้
‎วิล จูดี้ คาดเข็มขัดซะ
‎มอรีน ผมอยู่นี่กับคุณตลอดทาง
‎ได้ยินผมมั้ย
‎เราใกล้ถึงแล้ว!
‎อย่าตัดการติดต่อนะ บอกผมด้วย ‎ตอนที่พวกคุณอยู่ในแชริออต
‎หนูเข้าข้างในแล้ว! แม่ตามหลังมาติดๆ
‎โอ้พระเจ้า ฟ้าผ่า...
‎เกิดอะไรขึ้น
‎กระแสไฟฟ้ากำลังรบกวนคลื่นวิทยุ
‎- ผมจะไปดูพวกเขา ‎- ไม่! วิล คาดเข็มขัด
‎เราจะปล่อยยานขึ้น ‎ทันทีที่ฟ้าผ่าลงมา
‎- แล้วแม่กับเพนนี... ‎- พวกเขาจะอยู่ในรถ!
‎ประตู ทำไมถึงใช้เวลาปิดนานนักนะ
‎เพนนี แม่ไม่ได้อ่านหนังสือของลูก
‎- หนูรู้ค่ะ ‎- แต่แม่จะอ่าน
‎แม่จะอ่านเป็นอย่างแรกเลย แม่สัญญา
‎มานี่มา
‎แม่รักลูกนะ
‎- ติดทั้งสองเครื่องแล้ว ‎- จับไว้นะ!
‎- ดึงพวกเขาเข้ามา ‎- ได้ค่ะ
‎(19 เมตร)
‎โอเค เกือบถึงละ 15 เมตร...
‎แม่ฮะ
‎- สิบเมตร... ‎- เพนนี ได้ยินแม่รึเปล่า
‎อีกห้าเมตร...
‎แม่ฮะ! เพนนี! ได้ยินผมมั้ย
‎เราต้องไปดูพวกเขา
‎ไม่ รอจนประตูปิดสนิทก่อน! จูดี้
‎ระดับออกซิเจนกลับสู่สภาวะปกติ
‎ตั้งระบบนักบินอัตโนมัติ ไปกันเถอะ!
‎แม่ฮะ! เพนนี!
‎เดี๋ยวก่อน!
‎เร็วเข้าสิ!
‎เพนนี!
‎แม่ เพนนี ได้โปรด
‎มอรีน
‎เพนนี
‎เพนนี!
‎เป็นอะไรรึเปล่า คุณโอเคมั้ย
‎รู้มั้ยว่าตอนที่เราไปจากเกาะนั่น
‎เราทิ้งรถไว้ แล้วดูสิ มันเร็วมากเลย
‎เอาจริงเหรอ จะปล่อยมุกตอนนี้เนี่ยนะ
‎วิลอยู่ไหน
‎- แม่ฮะ! ‎- ว่าไง
‎พ่อคะ
‎หนูแค่อยากจะพูดว่า...
‎ฟังนะคะ หนูขอโทษแต่หนูอายุ 19 แล้ว
‎และหนูก็สามารถรับมือกับอะไรได้ ‎มากกว่าที่พ่อจะยอมให้หนูทำ
‎พ่อรู้ แต่คืองี้นะ จูดี้
‎ส่วนนึงของการเป็นผู้ใหญ่
‎คือการรู้ว่า ถึงเราจะทำสิ่งนั้นได้
‎ไม่ได้หมายความว่าเราควรทำมัน
‎ค่ะ เหมือนการเอาเสาเรือ ‎ไปไว้บนยานจูปิเตอร์ใช่มั้ยคะ
‎มาเร็ว ไปด้านบนกันเถอะ
‎มีใครได้ยินเสียงนั้นบ้างมั้ย
‎ได้ยินอะไร
‎เสียงนั้นไงฮะ ผมได้ยินมันทั้งวันเลย
‎- วิล! วิล ระวัง! ‎- วิล หมอบลง! วิล!
‎ไอ้นั่นมาทำอะไรที่นี่
‎มันมาจากตอนที่เราถูกซาร์โจมตี
‎ซาร์คืออะไร
‎หุ่นยนต์เอเลี่ยนตัวที่สอง
‎โอเค ขอแก้ต่างให้ตัวเองนิดนึง ‎เราโดนหลายอย่างโจมตีนะ
‎ตลอดเวลามานี้...
‎มันอยู่ที่นี่มาตลอด
‎มันน่าจะติดอยู่และหลุดออกมา ‎ตอนที่น้ำท่วมโรงรถ
‎งั้นแปลว่ามันมีชีวิตมาตลอดเหรอ
‎หรือมีอะไรบางอย่างเปิดสวิตช์มัน
‎อาจเป็นไปได้ว่า...
‎เหล็กที่อยู่ในคู... มันมีอักขระ
‎ถูกแกะสลักลงไป ฉันไม่แน่ใจ ‎แต่มันดูเหมือนเครื่องหมาย...
‎บนตัวหุ่นยนต์เหรอฮะ และยานของเขา
‎นั่นแปลว่าอะไรคะ
‎มันแปลว่าใครก็ตามที่สร้างเขาขึ้นมา ‎ก็สร้างสถานที่นี้ขึ้นมาด้วย
‎นั่นเป็นสิ่งที่ดีหรือไม่ดี
‎หนูแยกไม่ถูกแล้ว
‎บางทีถ้าเรากลับลงไปที่นั่น
‎และศึกษาพวกอักขระ ‎เราอาจจะเจอเบาะแสเกี่ยวกับ...
‎ที่ที่เดียวที่เราจะไปคือ ‎ไปให้ไกลที่สุดจากที่นี่
‎แต่แม่บอกเองว่า ทันทีที่เรา...
‎แม่รู้ว่าพูดอะไรไป! แต่ตอนนี้ ‎เรามีปัญหาใหญ่กว่าหุ่นยนต์
‎เช่นอะไรล่ะฮะ
‎เช่น มันยังมีหุ่นยนต์แบบนี้อีกกี่ตัวข้างนอกนั่น
‎โอเค ไปด้านบนกันเถอะ
‎เราต้องเตรียมตัวโคจร
‎- แล้วเรื่อง... ‎- ไปด้านบนเดี๋ยวนี้
‎เดี๋ยวฉันตามไป ฉันขอ...
‎ผมรู้
‎ปกติมันเป็นแบบนี้นะ...
‎เวลาที่เราจะปล่อยยาน จะมีคนประกาศ
‎"เฮ่ เรากำลังจะปล่อยยานขึ้นไปละนะ
‎ดังนั้น คุณอาจจะอยากคาดเข็มขัดไว้"
‎หรือ ยกตัวอย่างเช่น ‎"นี่ ถ้าคุณต้องไปฉี่
‎ก็ควรจะไปเดี๋ยวนี้ ‎เพราะอาจต้องรอไปอีกพักนึง... "
‎เราไม่เป็นไร ไม่ต้องไปฟังเขา
‎ไม่ คุณไม่เป็นไร! ผมสิจับไม่อยู่
‎ดูสิ มันเหมือนผมมีครีบแมวน้ำ
‎ยินดีต้อนรับกลับมานะ คุณอยู่ระหว่างการพักฟื้น
‎นี่ เพนนี
‎เขียนได้ดีนะ
‎คุณอ่านแล้วเหรอ
‎อ่านแล้วสิ ทุกคนอ่านไปแล้วไม่ใช่เหรอ
‎คุณมีตอนโปรดมั้ย
‎มีอยู่บรรทัดนึง...
‎ฉันจำคำพูดเป๊ะๆ ไม่ได้ แต่...
‎เดี๋ยวนะ! จำได้แล้ว
‎"ความย้อนแย้งของทั้งหมดนี่คือ
‎ฉันเกือบตายเพื่อพยายามไปที่ที่
‎ฉันไม่ได้อยากจะไปเลยสักนิด"
‎คำพูดเหล่านั้น...
‎ฉันจำได้ดีเลย
‎ว่าแต่มันจริงรึเปล่า ‎ว่าเธอไม่เคยอยากจากโลกมา
‎ตอนนี้มันไม่สำคัญแล้ว
‎สำคัญสิ
‎เธอเคยคิดที่จะไม่มารึเปล่า
‎อยู่ตัวคนเดียวเนี่ยนะ
‎ฉันคิดมาตลอดว่าเธอเป็น ‎ผู้หญิงที่สามารถดูแลตัวเองได้
‎ครอบครัวหนูคงไม่มีวันยอมให้...
‎ฉันก็คิดอีกเช่นกันว่าเธอเป็น ‎ผู้หญิงที่ไม่ต้องการคำอนุญาตตลอดเวลา
‎ยังก็เหอะ ไปพักผ่อนเถอะ
‎จะว่าอะไรมั้ยถ้าฉันขอเก็บเล่มนี้
‎มันเป็นสิ่งเดียวบนยาน ‎ที่ฉันยังไม่ได้อ่านไปสามรอบ
‎ได้สิ
‎ขอบคุณที่อ่านมันนะคะ
‎ด้วยความยินดี
‎พี่เอาบางอย่างมาให้นาย
‎ผมมีของตัวเองแล้ว
‎มันเป็นของแม่
‎แล้วเอามันมาให้ผมทำไม
‎แม่ถ่ายรูปสัญลักษณ์ที่เราเห็นในคู
‎เดาว่านายคงอยากจะเห็นมัน
‎ขอบคุณ!
‎เธอตีพิมพ์หนังสือของฉันทั้งที
‎ถ้ามันไม่คุ้มค่ากับการลักเล็กขโมยน้อย ‎ก็ไม่มีสิ่งไหนคุ้มแล้ว
‎เพนนี
‎ถ้าหุ่นยนต์หาเราไม่เจอ
‎ผมจะตามหาเขา
‎ดีมาก
‎รู้รึเปล่าว่าผมดูอะไรอยู่
‎กำลังหาคำตอบ
‎นั่นอะไรน่ะ
‎ไม่รู้สิ
‎มันใหญ่มาก
‎อาจเป็นดาวตก
‎ต้องใช่อยู่แล้ว ขอผมเดานะ ‎มันกำลังพุ่งตรงมาหาเรา
‎เปล่าเลย
‎มีปัญหาอะไรคะ
‎ไม่มีอะไร มันไม่ใช่สัญญาณเตือนภัย
‎มันคือความถี่เสียงที่มีลักษณะเฉพาะตัว
‎ยานทุกๆ ลำจะมี ‎ลายน้ำทางคลื่นเสียงของตัวเอง
‎จะได้ระบุตัวยานได้ในอวกาศ
‎แล้วคลื่นเสียงนี้เป็นของใคร
‎มัน...
‎มันเป็นของยานเรโซลูท
‎- มันคือยานเรโซลูท! ‎- มันคือยานเรโซลูท!
‎อะไรนะ มันอยู่ใกล้รึเปล่าฮะ
‎ไม่ ก็ไม่ได้ใกล้ แต่เราไปถึงมันได้
‎ไม่จริงน่า!
‎โอเค มาเร็วทุกคน ไปเร็ว เพนนี!
‎มาเร็ว ทุกคน ไปกันเถอะ
‎- เรากำลังไปแล้ว! ‎- ไปกันเถอะ!
‎คำบรรยายโดย เมธ์ ดุรงคเวโรจน์